و خداوند عشق را آفرید...

نرگسم ای گل نازم نکنه به پات ببازم

من میخوام برای چشمات این ترانه رو بسازم

اسم تو برام عزیزه از سر صدام زیادی

آخه این حس قشنگو به ترانه هام تو دادی

تو مثل تولد عشق تو مثل خاطره هستی

تویی اون گلی که با عشق سر راه من نشستی

نرگسم ای گل نازم نکنه به پات ببازم

من میخوام برای چشمات این ترانه رو بسازم

اسم تو برام عزیزه از سر صدام زیادی

آخه این حس قشنگو به ترانه هام تو دادی

تو یه پل برای رفتن از دل من تا ستاره

مثل بارون که تو پاییز رو گونه هام میباره

تو ميروي و من فقط نگاهت ميکنم تعجب نکن که چرا گريه نميکنم بي تو، يک عمر فرصت براي گريستن دارم اما براي تماشاي تو، همين يک لحظه باقي است و شايد همين يک لحظه اجازه زيستن در چشمان تو را داشته باشم

عجب صبری خدا دارد!

اگر من جای او بودم که اول ظلم را می دیدم از مخلوق بی وجدان،جهان را با همه زیبایی و زشتی به روی یکدگر ویرانه میکردم

عجب صبری خدا دارد!

اگر من جای او بودم که می دیدم یکی عریان و لرزان،دیگری پوشیده از صد جامه رنگین زمین و آسمان را واژگون مستانه می کردم

عجب صبری خدا دارد!

اگر من جای او بودم که در همسایه صدها گرسنه،چند بزمی،گرم عیش و نوش می دیدم،نخستین نعره مستانه را خاموش آن دم بر لب پیمانه می کردم

عجب صبری خدا دارد!

اگر من جای او بودم نه طاعت می پذیرفتم،نه گوش از بر استغفار این بیدادگر ها تیز کرده پاره پاره در کف زاهد نمایان سجه صد دانه میکردم

عجب صبری خدا دارد!

اگر من جای او بودم برای تنها یکی مجنون صحرا گرد بی سامان هزاران لیلی ناز آفرین را کو به کو،آواره و دیوانه می کردم

عجب صبری خدا دارد!

اگر من جای او بودم به گرد شمع سوزان دل عشاق سرگردان سراپای وجود بی وفا معشوق را پروانه می کردم

عجب صبری خدا دارد!

اگر من جای او بودم که می دیدم مشوش عارف عامی ز برق فتنه این علم آدم سوز مردم کش،به جز اندیشه عشق و وفا معدوم هر فکر دیگری در این دنیای پر افسانه می کردم

عجب صبری خدا دارد!

اگر من جای او بودم به عرش کبریایی با همه صبر خدایی تا که می دیدم عزیزی نا به جا ناز بر یک ناروا گردیده خواری می فروشد گردش این چرخ را وارونه بی صبرانه می کردم

عجب صبری خدا دارد!

چرا من جای او باشم؟همین بهتر که او خود جای خود بنشسته و تاب تماشای تمام زشتکاری های این مخلوق را دارد،وگرنه من به جای او چو بودم،یک نفس کی عادلانه سازشی با جاهل فرزانه می کردم!

عجب صبری خدا دارد....!

    شعر من نیلوفر خشکیده در مرداب را ماند

     ابر بی باران اندوهم ، خار خشک سینه ی کوهم

    سالها رفته است کز هر آرزو خالیست  آغوشم

    نغمه پرداز جمال و عشق بودم  ، آه ...

    حالیا خاموش خاموشم

    یاد از خاطر فراموشم

    □□□

    روز چون گل می شکوفد بر فراز کوه

    عصر پرپر می شود این نوشکفته در سکوت دشت

    روزها اینگونه پرپر گشت

    لحظه های بی شکیب عمر

    چون پرستو های بی آرام در پرواز

    رهروان را چشم حسرت  باز

    □□□

    اینک اینجا شعر و ساز و باده  آماده است

    منکه جام هستی ام از اشک لبریز است می پرسم

    در پناه باده باید رنج دوران را ز خاطر برد  ؟

    در فریب شعر باید زندگی را رنگ دیگر داد  ؟

    در نوای ساز باید ناله های روح را گم  کرد ؟

    ناله ی من می تراود از در و دیوار

    آسمان اما سراپا گوش و خاموش است

    همزبانی نیست تا گویم به زاری  ، ای دریغ

    دیگرم مستی نمی بخشد شراب

    جام من خالی شده است از شعر ناب

    ساز من فریاد های بی جواب

    □□□

    نرم نرم از راه دور

    روز چون گل می شکوفد بر فراز کوه

    روشنایی می رود از آسمان بالا

    ساغر ذرات هستی از شراب نور سرشاراست

    اما من ...

    همچنان در ظلمت شبهای بی مهتاب

    همچنان پژمرده در پهنای این مرداب

    همچنان لبریز از اندوه می پرسم 

    جام اگر بشکست  ؟

                ساز اگر بگسست ؟

                            شعر اگر دیگر به دل ننشست ؟

Amor mio
amor mio por favor
tu no te vas
Yo cuentare a las horas
que la ya veo

Amor mio
amor mio por favor
tu no te vas
Yo cuentare a las horas
que la ya veo

Vuelve
no volvere no volvere no volvere
No quiere recordar no quiere recordar

Vuelve
no volvere no volvere no volvere
No quiere recordar no quiere recordar




يار من
يار من لطفآ نرو..
من لحظه ها را خواهم شمرد
تا او را ببينم

برگرد
من ديگر باز نخواهم گشت...باز نخواهم
گشت...
نمي خواهم به خاطر بياورم..نمي خواهم...

برگرد
من ديگر باز نخواهم گشت...باز نخواهم
گشت...
نمي خواهم به خاطر بياورم..نمي خواهم...

سلام دوستاي خوبم  

بالاخره قالب رو عوض كردم نظرتون راجع بش چيه ؟مي دونم عاليه

سال نوتون مبارك عيد به همه خوش بگذره عيدي ما هم يادتون نره ها..........

...من،مناجات درختان را هنگام سحر ،رقص گل يخ را با باد

نفس پاك شقايق را در سينه ي كوه ،صحبت چلچله ها را با صبح

نبض پاينده ي هستي را در گندم زار ،گردش رنگ و طراوت را در گونه ي گل

همه را مي شنوم،مي بينم.من به اين جمله نمي انديشم!

به تو مي انديشم.

اي سراپا همه خوبي ،تك و تنها به تو مي انديشم.

همه وقت،همه جا،من به حر حال كه باشم به تو مي انديشم.

تو بدان اين را،تنها تو بدان،

توبيا،تو بمان با من،تنها تو بمان

جاي مهتاب به تاريكي شبها توبتاب

من فداي تو ،به جاب همه گل ها تو بخند

اينك اين من كه به پاي تو در افتادم باز

ريسماني كن از ان موي دراز ،تو بگير،تو ببندا

تو بخواه،پاسخ چلچله ها را ،تو بگو،غصه ي ابر هوا را،تو بخوان

تو بمان با من تنها تو بمان

در رگ ساغر هستي تو بجوش

من همين يك نفس از جرعه ي جانم باقيست

آخرين جرعه ي اين جام تهي را تو بنوش!

                                                                                                           فريدون مشيري

سلام به همه ی دوستای خوبم ولنتاین به همتون خوش بگذره!!

من فکر می کنم هرگز نبوده قلب من

اینگونه گرم و سرخ

احساس می کنم

در بدترین دقایق این شام مرگزای

چندین هزار چشمه خورشید در دلم

می جوشد از یقین؛

احساس می کنم در هر کنار و گوشه این شوره زار یاس

چندین هزار جنگل شاداب

ناگهان

می روید از زمین ...

Everyday for us something new

Open mind for a different view

And nothing else matters

Never cared for what they do

Never cared for what they know

But I know

Never cared for what they say

Never cared for games they play

Never cared for what they do

Never cared for what they know

And I Know

So Close , no matter how far

Couldn`t be much more from the heart

Forever Trusting who we are
No, nothing else matters

Every one asks me why do I love you

I stay quiet

If I tell them the reason of my love

Then they will love you too

And I don`t wanna share my love

If you live to be a hundred
I want to live to be
a hundred minus one day, so I never have to live
without you

ولنتاین مبارک !

عاطفه جان اين چند وقته كه دستم به امتحانا بند بود نتونستم به اینجا سر بزنم . ایشالا از این به بعد بیشتر میام و اگه مطلبی داشتم که در حد وبلاگت بود حتما می ذارمش .

من که می دانم شبی عمرم به پایان میرسد

نوبت خاموشی من سهل و آسان میرسد

من که می دانم که تا سرگرم بزم هستی ام

مرگ ویرانگر چه بی رحم و شتابان می رسد

پس چرا،پس چرا عاشق نباشم

من که می دانم به دنیا اعتباری نیست نیست

بین مرگ و آدمی قول و قراری نیست نیست

من که می دانم اجل ناخوانده و بی دادگر

سر زده می آید و راه فراری نیست نیست

پس چرا،پس چرا عاشق نباشم

من که می دانم شبی عمرم به پایان میرسد

نوبت خاموشی من سهل و آسان میرسد

پس چرا،پس چرا عاشق نباشم